De politieagente was doorweekt maar keek me indringend aan in de fuik. Het was inderdaad de bedoeling om hier op zondagochtend om 8:45 een alcoholtest te doen. Ik moest eens weten, maar mocht nuchter weer verder naar DVC voor de 30 die vandaag op het programma stond!

De voorzitter draaide er niet om heen, het zou wat kunnen regenen en we moesten goed op de route letten, want er zaten hier en daar wat afwijkende stukjes in. We gingen.
Het begon redelijk droog en we waren optimistisch. Als snel ging het harder regenen en zouden de sokken voor de rest van de loop nat zijn. Een deel zou 30 lopen en een ander deel korter.
Ondanks de regen voelde we de lente aankomen.
Het gezelschap was select, er waren blijkbaar veel lopers op vakantie en we hadden de luxe dat de verzorging uit twee auto’s bestond.
Tijdens het inlopen deelde een Bertus-loper openhartig zijn zondagochtend beleving; hij voelde zich inmiddels helemaal thuis bij ons. Hij legde uit dat ze met een groepje lopers bij ons waren aangehaakt en dat het prima beviel. Begrepen wij helemaal en hij was ook welkom. Ik besloot nog maar niet te beginnen over de mogelijkheid om af&toe (paar keer per jaar) mee te helpen bij de verzorgingsposten. Eerst maar eens lekker laten lopen.

Als snel splitsten we in verschillende tempo groepen en liepen we via Delft de doorweekte polders in. De wind was fors en de regen liet zich zien. Al hardlopen werd het leven  besproken en onze dubbele verzorging stond dik ingepakt langs de route. Blijkbaar was er ergens een misverstand en had een groepje een post gemist, maar met deze temperaturen was dit niet zo’n issue.
Ondergetekende had ineens na 20Km overal pijn en besloot in de auto te stappen. Ik vroeg me af of dit de post-Marrakech hardloop blues was of toch nog een restje van een flinke verkoudheid.
Op de terugweg relativeerde één van de verzorgers mijn klachten. Hij had een blessure en zou over een maand ‘Rome doen’ en dan vrij snel daarom nog 3 marathons.
Op mijn vraag hoe zo’n snel herstel mogelijk was, volgde een uitleg over magische trilplaten met speciale magneten die het lichaam zou resetten. Het klonk interessant, maar ik besloot gewoon extra weekje rust te nemen.

Terug bij DVC stonden alle wees-bidons op tafel. Terwijl de regen tegen de ramen sloeg, de voetbalvelden leeg waren en de stamgasten een biertje namen kwamen wij tot de conclusie

Dat we weer Lekker hadden Gelopen!

Grrh