Er werd tijdens het lopen een lang-zal-ze-leven ingezet. Een loper was jarig.
Een fietser keek verbaasd en feliciteerde ons. Zo lang je zingend kunt hardlopen zit je lekker in je vel.

Gerard grijnzde en schreeuwde naar ‘de snellen’ die voorop liepen.
Ze liepen verkeerd en moesten de trap op!
De hele lekkergelopen groep dribbelde de geluidswering op.

Omdat hij de route zelf had uitgestippeld kende hij hem op z’n duimpje.
We werden naar boven en beneden gestuurd en Ria probeerde angstig blubberplassen te ontwijken om niet uit te glijden.
Het was nog vroeg.
Inmiddels liep Gerard voorop en commandeerde resoluut ‘Rechtdoor door het gras!’
Wij schaapten achter hem aan het natte gras op terwijl wij twijfelden of je hier wel kon lopen.
Gerard: “Ik heb hier zelf ook nog nooit gelopen, maar volgens Strava lopen hier veel mensen”
Witte schoenen en sokken werden nat en bruin.

Het was een heerlijke dag: het was droog, de zon scheen flauwtjes en we zouden glühwein krijgen.
Een fantastisch vooruitzicht! Het was een algemeenbekend onuitgesproken geheim.
We noemden het een snertloop, maar bij vele lopers gloeiden de wangen al bij het denk aan de glühwein bij de finish.

Een loper die namens de stichting “Lekkergelopen” sponsors moest vinden liep met z’n ziel onder z’n arm. Hij voelde druk, want 2024 moest “financieel nog wel dichtgelopen moeten worden”. Bij wie hij kon aankloppen? We wisselden creatief van gedachten. Wat nu als we supermarkten zouden vragen net zoals voetbal clubs doen? Dat had geen zin, want wij waren te klein. Hij keek bedrukt; er was ged nodig! Al was het maar ter waarden van een paar goede loopschoenen zodat we de verzorging een warme shawl konden geven. Na 5 kilometer kwamen we tot de conclusie. Als iemand aan de volgende voorwaarden zou voldoen was er gewoon een morele plicht om sponsor te worden:
De persoon zou dit stukje lezen.
De persoon zou hardlopen bij Lekker gelopen! of Lekker gelopen! een warm hard toedragen.
De persoon zou zelfstandige zijn zodat je dit zakelijk kon wegboeken.
Als je dit leest en aan de voorwaarden voldoet: meld je ff bij iemand uit het stichtingsbestuur. Geen eeuwige roem, maar in ieder geval geen schuldgevoel als je de verzorging kou ziet lijden door die warme shawl waarvoor jij mooi gezorgd hebt.
Genoeg over sponsoring; de sterke-schouder loper herkend deze oproep.

De voorzitter greep in de DVC-kantine de microfoon a la ‘Lee Towers’.
Het was een mooi jaar geweest met veranderingen. We waren blij met DVC, gewend aan bidons.

De verzorging (nu nog zonder warme sponsor-shawls) werd onder terecht applaus bedankt voor de inzet.
Route-uitstippelaar Gerard stelde de fles van Marc veilig en we genoten van de glühwein met snert.
Ook de verzorging was inmiddels opgewarmd (niet door sponsor-shawls, maar door het snoepen van de glühwein).

We keken vooruit het nieuwe jaar in. Anne-marie vertelde enthousiast dat ze haar duik-padi ging halen en een trits aan wens-marathon-bestemmingen kwam voorbij.
Er was nog zoveel te lopen.
En 2024?
Een oud-gediende gaf aan dat er niets speciaals op het programma stond voor 2024 en zou gewoon 2023 voorzetten.
Hoe zijn 2023 was geweest?
Er was van alles gebeurd afgelopen jaar, maar hij had vooral
Lekker gelopen!

Grrh