Lopers hebben verschillende motieven: de één wil niet dik worden, de ander is verslaafd aan de endorfine of loopt het werkhoofd leeg. Er zijn lopers die per sé gezond willen blijven  (zoals ik) of lopers die trainen om een specifiek doel te halen zoals het lopen van een Marathon waarbij bovendien nog eens een zelf opgelegd tijdsdoel in het hoofd rondcirkelt.

Daarnaast zitten lopers ook nog in verschillende fasen; er zijn mid-life lopers (nu kan het nog), er zijn inlopers (‘ik ben gestuurd door mn trainer’), hardlopers die hardlopen omdat hun ouders dat stimuleerden en daarnaast zijn er ook nog de z.g. ‘uitlopers’ waarbij het lichaam zegt dat het mooi is geweest maar het hoofd dit wil niet accepteren (terwijl wandelen veel beter schijnt te zijn!).

Met dit gemeleerde gezelschap gingen we vandaag van start voor een rondje van 25Km. We hadden er duidelijk zin in, want om 9:00 op zondag 20 maart 2022 gingen we veel te snel van start.
Het zou een Haags rondje worden. De route was uitgestippeld langs Huis ten Bosch en er was geen hoogte verschil. “een plaat Haags” rondje werd er gegrapt.

De zon scheen; er werd door een aantal in korte broeken gelopen en dat was prima te doen.
Het waaide lichtjes en we lieten de polder snel achter ons. Via de binckhorst en centraal station liepen we het haagse bos in.
Honden werden door wandelaars uitgeknepen in zakjes.
De ‘snelle groep’ mistte bijna Annie, maar na een korte de-tour werden die alsnog bijgetankt en bijgespekt.
De marechaussee zwaaide terug en ondanks de plasdrang werd er niet stiekum ik de bosjes geplast. Dat durfden we niet in deze ‘koninklijke omgeving’.

Als polderlopers voelden wij ons in de stad toch een beetje provenciaaltjes. Een hardloper met een sjawl liep ons tegemoet en groette niet terug. Een roedel racefietser riep dat we aan de kant moesten. De discussie over het rechts- of juist links moeten lopen laaide weer op (wie weet echt hoe het zit?) en we kozen voor een Haags voetpad dat continue ‘ongelijk’ was.

Het was als met al mooie zondagochtend. Bij thuiskomst herinnerde de Ukrainse vlag op de molen  ons aan het feit dat een paar duizend kilometer verderop mensen voor hun leven rende.

Wat in onze groep de drijfveer ook was om te lopen of wat voor type loper men ook was;
het was een lekker plat Haags rondje.
Zeg dus maar gerust:

Lekkâh!

Grrh