Vandaag werden we uitgenodigd om in een hart-vorm op de kaart 27Km te gaan lopen.
Er werd al gegrapt dat sommigen de route zouden inkorten.
We begrepen dit, maar bombardeerden deze ‘afsnijders’ direct plagerig als gebroken harten.

De polder riep: terwijl de rest van de wereld over een 3e wereldoorlog sprak liepen wij keurig met 6min/km 2-aan-2 ons loophart in.

De zon scheen uitbundig, de frisse wind maakte ons snel wakker.
De route was mooi; het verkeer viel mee. Veel omgewaaide bomen waren inmiddels wachtende stapels hout.
Narcissen bloeiden de lente tegemoet.

Het lopen ging super. We liepen als een trein en waren al duidelijk gewend aan de wat langere afstanden. Rotterdam zou niet lang meer duren. Al is een marathon niet zo zwaar als een bevalling (zeggen ze), we gingen de weken in weeknummers aftellen.

Covid was voor ons al lang voorbij en we genoten er van om in de groep te kunnen bijpraten.
We waren het vooral met elkaar eens: het was een voorrecht om die 21Km van vorige week schaamteloos als rustweek te kunnen beschouwen.

Nadat we de eerste keer door Annie werden verwend met water, spekkies en rozijnen werd de wind wat scherper.
Een loper bleef maar uitwijden over een gestolen fiets die hij vandaag zou gaan terug pikken nadat deze op marktplaats gespot was. Wij duimden mee voor een goede afloop en zouden het volgende week wel horen. Een andere loopster was hersteld van Covid en liep probleemloos mee. Op naar haar eerste Marathon.
Racefietsers zoefden over de berkelse dijk en kerkgangers gingen op weg om te bidden voor wereldvrede.
6 maart 2022: een mogelijke 3e wereldoorlog, Covid19 was voorbij, gestolen fietsen terugpikken.
Het was een heerlijke zondag; ons hart was er vol van.

Onze harten klopten allemaal in een iets hoger tempo, maar voorlopig…
liepen ze Lekker.

Grrh