We hadden vandaag een nieuwe loper in ons midden! Bob rende eerste altijd achter voetballen aan, maar was daarmee gestopt. Inmiddels had hij zijn dochter leren fietsen en dat deed hij hardlopend achter haar.
Al snel was duidelijk: Bob is een ‘man with a mission’: Rotterdam!
Wij luisterden naar zijn herkenbare plannen en schema’s en knikten instemmend; we hadden dit allemaal meegemaakt en wisten dat hij in Rottedam zou gaan Genieten.
Vandaag zou hij met ons 21 lopen en wij gaven aan dat na een paar 21’ers een 25 vanzelfsprekend is en dat je zo langzaam opschuift naar die 42. Hij keek uit naar de koffie. Was er ook gebak?
Martin en Annie waren vandaag onze verzorgingshelden. Er waren meerdere posten en de bidons waren blij met hun wekelijkse uitje. Ondanks wat geglibber was niemand gevallen en bij ‘thuiskomst’ bij DVC trok de blauwe lucht weer dicht.
Het zou gaan ’s -middags gaan sneeuwen!

We hadden al koffie en op en wilden naar huis. Onder tijdsdruk was het wachten op de bidons; we wachtten in spanning op verzorgers Annie en Martin. Andere Martin en Robert hadden hen al gebeld maar ze namen hun telefoons niet op…

De stemming onder de bidonwachters was omgeslagen in bezorgdheid; waar waren Annie en Martin Waren ze geslipt? Lagen ze ondersteboven in een sloot? Moesten we op zoek gaan?
Gelukkig reed Martin de parkeerplaat op; Annie vertelde dat ze nog heen en weer waren gaan rijden; ze had telefonisch contact hadden gehad met Sheila die met haar groepje verkeerd was gelopen. Uiteindelijk kregen ze elkaar niet meer te pakken en was iedereen maar naar home base DVC gelopen.
Terwijl de voetballers al in de derde helft zaten met kroketten en bier, ging wij huiswaarts.
Bij de deur kort oogcontact met Bob.
Hoe het gegaan was deze eerste keer.
Bob zijn duim ging omhoog;
Hij had net als velen vandaag
Lekkergelopen!

Grrh