Het doordeweekse leven met al die ervaringen lijkt op eten.
Je neemt alles in je op en je zult na verloop moeten ontlasten.
Toen we de Brasserskade opliepen lieten de eerste lopers hun verhalen als diarree gaan: Kinderen die geslaagd waren, halfzieke ouders, streaming series en natuurlijk het blessureleed waarvan afscheid was genomen.
Ze waren er uit.
Opgelucht.
De lopers waren  van de verhalen af en de verhalen zelf hadden zelf eindelijk de ruimte.
‘Heerlijk die zon’ gaapte een schoonmoederverhaal tegen een restauranttip en ging in het gras liggen.
Vandaag stonder een rondje van 16Km op het programma en het was de eerste echter zomerdag.
De zon stond dominant te branden en onze hartslagen schoten omhoog.

De fietspaden waren druk bezet; er werd flink mid-life geracefietst en anwb-stellen volgden veilig hun stuurklemkaarten naar een volgend knooppunt.
Afgezien van Hamburg, Parijs en Amsterdam waren er geen marathon doelen. Geertje liep vandaag stoer 32km in de hitte als voorbereiding op de Olympische marathon, en de rest liep vandaag die 16km als een regulier onderhoudsrondje.

Bij de verzorging kwam een losse loper ‘Angelique’ meedrinken en die vroeg of ze ook een keer mocht meelopen. Wij uitvoerig uitleggen dat je bij Lekkergelopen nergens aan vast zit en zelf besluit of je wel of niet komt. Die hardlopers: het blijven toch individuelen die zelf alles willen bepalen.
Bij aankomst hingen we onder de parasollen in de zon.
De meesten aan de koffie, cola of aan het herstelbier.
Ergens in de polder lagen ze in het gras naar de hoge bewolking te kijken die voorbij schoof.
“Hoe zou het met ze zijn?” vroeg het schoonmoederverhaal.
De restauranttip antwoorde resoluut:

Ze hebben vast Lekker Gelopen.

Grrh

Ps. Als je door de polder fiets kan het zijn dat je ineens uit het niets deze restaurant tip hoort “Lakila Delft”.

Ps2: Update van Geertje na het lopen: