De vliegtuigdeur draaide vrijdagmiddag open en de warmtedeken rolde over ons heen op Marrakesh airport. 27 graden en we zouden hier een Marathon gaan lopen. Met knipperende ogen van het felle licht gingen vele Hollandse lagen winterkleding snel uit en kofferrolden we via de Marokkaanse douane naar de taxi.
Anne-Marie fluisterde dat ze twijfelde; in deze hitte kan je toch niet een Marathon gaan lopen?
Chantal nuanceerde professioneel; instemmend besloten we dat het enige doel ‘de beleving’ zou zijn; geen PR-tijden maar een ervaring! Hoe het lopen zou verlopen, zouden we wel zien volgens Sheila. We zouden sowieso in de ochtend starten als het nog lekker koel zou zijn besloot Julie optimistisch.

Verdeeld over een all-in-one hotel, een traditioneel Marokkaans woonhuis (Riad) en luxe villa acclimatiseerden we. Gelukkig deed de wifi het overal en werden de socials gevuld met foto’s en eerste indrukken gedeeld met thuisblijvers. Schoenen uit slippers aan; ruim op tijd slenterden we naar het startbewijs afgiftepunt. Veel ballonnen en vlaggen van de sponsor en achterin een klein tafeltje zonder rij waar onze startbewijzen op ons lagen te wachten. Iedere loper kreeg een T-shirt en er werd geruild. Een L was eigenlijk een XS en een XXL een L. Omdat er verder geen schoenen of kleding merken verkoopkraampjes of stands hadden, lieten we ons in de zachte stoelen zakken in van een nabijgelegen schaduw(!) terras. Het werd een dry-januari proeverij. We ontspanden.
De smoothies en 0%-coctails smaakten intens en we besloten dat 0% hier meer dan prima was.
Na traditionele maaltijden ging iedereen vroeg naar bed zodat we op zaterdag op de fiets het oude centrum zouden kunnen verkennen.

Onze (zelf opgeworpen reisleidsters Karen en Simone) hadden bij een eerder bezoek in november al een fietstoer door het oude centrum geregeld. Onze benen werden zo niet belast en we schoven met de fiets door (zeer!) nauwe straatjes met kruidenverkopers, smederijen, kledingstalletjes en verse slagers. Dit was Afrika en er was geen milieu-zone. De lucht was kurkdroog en was een mix van kruiden, zware benzinedampen en vooral veel droog stof.
Zonnebrandcrème werd gedeeld en petten gingen op. Het zou morgen, de dag van de Marathon,  warmer worden.De fietstocht was indrukwekkend en uitdagend. Omdat we collectief besloten hadden dat we hier ‘veel moesten drinken om doordrenkt aan de start te verschijnen’ moest er continue wel iemand ergens plassen. Tijdens de fietstocht bezochten we een heiligdom en een werkplaats waar iemand millimeter voor millimeter in een enorm tijdrovend proces tegeltjes omtoverde in mozaïek. Na een paar uur waren we uitgefietst en waren we vrienden voor het leven met de fietsgidsen. Omdat de start om 8:30 zou zijn, spraken we af om 7:45 op zondagochtend bij een hek te verzamelen.

In vuilniszakken en kringloopkleding gekleed ontmoetten de lekkergelopers elkaar in het donker. Het was 7 graden. Er was heerlijk gegeten maar als gevolg van halfzachte eieren was er bij een paar lopers sprake van ‘een dunne stoelgang’. Als dat maar goed zou gaan…
Een paar loopsters waren in de taxi in een botsinkje beland (niemand gewond). Omdat ze de indruk hadden dat het opgezet spel was (‘het voelde niet goed’) waren ze nog net op tijd bij de start.
Er was geen kledingafgifte bij de start en Robert had droge schone kleding tassen hoog in de bomen verstopt.

Het startvak was eigenlijk een streep waar we met een paar honderd lopers achter stonden.
5 min voordat er was afgeteld werd onze kringloopkleding dankbaar ontvangen door locals.
Er werd niet gespeecht door officials, wel veel geklapt, gezongen en gezwaaid.
De zon kwam op, we gingen!

Samengevat verliep de loop als volgt: We begonnen onder volle maan in de kou en liepen in buitenwijken via een soort steppelandschap over liniaal uitgezette wegen welke speciaal voor ons verkeersvrij waren gemaakt! Iedere 100 meter stond er een man met een vuilnis zak te wachten totdat we iets zouden laten vallen. De wegen waren valsplat en na een kilometer of 15 gingen de windjacks uit. Robert gaf die aan een vuilniszakmannetje die er blij mee was. Gelukkig was er iedere 5km water. Iedereen liep lekker.
Na zo’n 25 kilometer vloog de hardslag bij de meesten omhoog. De zon was warm en er was geen schaduw. Meegereisde vrienden en familieleden die zouden aanmoedigen stonden ergens muurvast in een file, maar gelukkig waren er vrolijke traditionele drumbands die ons aanmoedigden. Het zag er fantastisch uit.

Verbaasd waren we getuige van het feit dat lopers tijdens het hardlopen lachend meeliften met langzaam passerende bussen! Vanaf 35 kilometer liepen we de stad in. Het interessant was dat we hier de weg mochten delen met het gewone stadsverkeer. Omdat dit vele stink-brommers; toeterende auto’s en uitpuilende vrachtwagens zijn, was de marathon ineens een soort survival-loop geworden. Het stof prikte overal.
Onder luid getoeter hapten we naar lucht en liepen we dwars over grote meerbaansverkeerspleinen heen en zochten we de juiste richting. Hier en daar waren nog in de verte hardlopers te zien, waar we ons nog enigszins op konden richten. Het hardlopen werd afwisselend gedaan op een stoep (als die er was) wandelaars ontwijkend en de openbare weg tussen vele ronkende brommers, auto’s en diesel-bussen. Een bijzondere chaos! Omstanders wisten de weg.

Sommige lopers waren deze warme chaos niet gewend en vanaf het 35km-punt enigszins van slag.  De wateruitgifte punten waren verdampt. Gelukkig hadden andere lopers kleine flesjes ‘noodwater’ die we onderling deelden. We zagen onze lekkergelopen verzorging in gedachten stilletjes ontzet de handen voor de mond slaan.
Bij de 40Km kwam ineens Chantal fris van rechts, ze was door behulpzame omstanders verdwaald en ineens weer op de route gekomen. Bij de finish stonden onze toeschouwers illegaal in het VIP-support vak luid te juichen. Medailles werden omgehangen en de organisatie was zo vriendelijk om extra medailles mee te geven voor onze organisatieheldinnen Karen en Simone. We waren verrast door de vriendelijkheid! Het was ons afgelopen dagen sowiezo opgevallen dat de meeste mensen vrolijk en behulpzaam waren.

Verstopte kledingtassen waren echter helaas verdwenen en na een korte herstelperiode droop iedereen af. Via de whatsapp-groep werden we herinnerd aan onze gezamenlijke maaltijd.
Ervaringen werden uitgewisseld onder het genot van herstelbier en wijn en friet voor Anne-Marie. Nadat de muziek ineens harder ging verscheen bij onze tafel een buikdanseres. De mannelijke hardlopers dansten houterig (vast door de stijve loopbenen) onwennig mee en we hadden de grootste lol. Nadat we Karen en Simone hun verdiende organisatiemedaille hadden gegeven, proostten we op deze bijzondere loopervaring.

Een halve- of hele wintermarathon lopen in Marrakesh? Bij twijfel zeker doen! Verwacht geen toptijd, maar reken op een bijzondere ervaring. Sommigen zouden de volgende dag weer vertrekken, andere bleven een paar dagen langer. Wat iedereen ook zou doen? We hadden weer Lekker Gelopen!

 De Marrakesh Gangers