De vissers zaten aan de tweemolentjeskade sinds zonsopgang onder hun groene paraplu gecamoufleerd te wachten. Er werden verse sjekkies gedraaid. Toen wij warmlopend voorbij denderden keken ze ons doordringend aan. Was dat harde gestamp over de brug nu echt nodig? Gelukkig waren de felgekleurde hardlopers snel uit beeld en keerde de rust in de sloot terug.
Het was windstil vandaag en de herfstwolken schoven in de blauwe zondagsochtendlucht rustig van kerktoren naar kerktoren.

Vandaag mochten we een kort stukje lopen en we wisselden ervaringen uit. Op zondagochtend komen vele werelden samen.
Er waren lopers die voor hun gevoel afgelopen week te veel hadden ge-trained en vonden het heerlijk om de lange duurloop te gebruiken om ‘het zuur’ rustig uit de benen de joggen.
Anderen schaamden zich in verband met motivatieproblemen en hadden voor hun gevoel juist te weinig gedaan door ‘gedoe op werk’ of familieverplichtingen. De zon gaat tegenwoordig ook veel eerder onder dan vroeger en dat help ook niet mee, grapte een loopster.
‘Doordeweeks vraag ik me gewoon af; voor wie doe ik dit eigenlijk?’
Daar konden wij natuurlijk ook geen antwoord op geven. Afgezien van een stemmetje in je hoofd, dwingt niemand je om hard te lopen.
Er was ook een ander geluid; een loopster sloot breed glimlachend aan tijdens het inlopen. Ze was recent hersteld van een 3jarige (!) blessure en was superblij weer te kunnen hardlopen. Wij begrepen dat natuurlijk helemaal. Al die artsen die bij blessures roepen dat we dan maar moeten gaan zwemmen of fietsen; snappen niet dat een andere sport totaal iets anders is. Geluk zit bij ons vaak in het feit dat we de hardloopschoenen aan kunnen trekken. Het probleem is dat we dat pas soms ervaren als het niet meer kan.

De verzorging was geweldig maar wij hadden medelijden ivm de  koude verzorgingshanden. Hoe kan het dat mensen met zulke warme harten, zulke koude handen hebben? Niets hielp. Ook handschoenen niet. Warme oksels werden aangeboden, maar terecht afgewezen. Wij hadden het niet koud. Er gingen zelfs jasjes uit.
De uitgestippelde route was fantastisch; we liepen door een mooi stuk aangelegd bos wat nog in de groei was. De bomen waren inmiddels in herfstkleuren en de zon verwarmde onze ruggen. Het was heerlijk lopen zo door de polders.

Na afloop vormde zich bij DVC een kring en bij de cappuccino’s werd herstelchocolode gedeeld. Het was weer mooi geweest vandaag.
Op de terugweg naar huis passeerden we de vissers. De paraplu’s werden ingeklapt.
Er waren meer sigaretten gerookt dan er vissen waren gevangen. Ieder z’n ding.
Voor ons:
Het was een heerlijke herfstdag; we hadden weer lekker gelopen.

Grrh