De wekker ging.
Met een uitstrekkend been kon ik het gordijn een beetje openen en naar buiten kijken.
Het water stroomde langs het glas; ik twijfelde.
M’n lief draaide zich om het mompelde ‘loop ze’ en schoof zachtjes weer in dromenland.
De website liet 32Km zien en het zou af en toe blijven regenen. Waarom zou je jezelf dit aandoen?
Bij DVC vertrok net een groep breed lachend in de lichte regen; ze hadden er zin is en sommige loopsters zagen al weer blauwe lucht.
Waarom zijn hardlopers toch altijd van die vreselijk optimistische mensen?
Het jazz-bier van de zaterdag avond draaide nog een beetje, maar de start verliep goed.
Het plan van vandaag was ‘vlaardingen aan te tikken’.
De route twijfelde niet en zette onze neuzen richting Delft en Den Hoorn.
Bij ‘de hodenpijl’ liepen breed lachende mensen in de regen richting het ‘Happy Spirit Festival’ en applaudiseerden toen wij langsliepen.
Het hadden hardlopers kunnen zijn.
Twee verzorgingsteams pendelden om ons heen en na enige tijd liepen we langs ‘de vaart’.
Ties was inmiddels aangesloten en was blij dat hij met ons mee kon boemelen. Hij had behoefte aan een wat langzamere groep ivm een 100Km loop die hij binnenkort ging doen. Z’n grootste uitdaging was tempo laag houden en wij hielpen daarbij.
De route was groen en rustgevend. Koeien met 2 oortags, RfiD-halsband en tracker mochten buiten grazen. Annie vertrouwde ons toe dat ze ook meloen aten.
Nadat we spekkies, banenen, meloen en rozijn hadden gegeten riep Irene ons weer tot de orde en moesten we ‘sofort weer gerade aus’.

Na overleg onstonden er verschillende groepjes die eerder afsloegen om alles heel te houden of om eerder naar huis te gaan.
Sommigen besefden dat ze weer naar huis moesten ivm verjaardagen en er zouden ‘wees bidons’ onstaan. De verzorgers zouden immers pas bij DVC ‘thuiskomen’ als zij aan de verjaardagtaart ergens zaten.
Door het zaterdagavond Jazz-bier was ik sowieso bidons vergeten, maar gelukkig boden ‘noodbekers’ uitkomst.
De laatste kilometers waren buiten de comfort zone; toen we DVC binnenstrompelde vroeg een oud-voetballer wat we gelopen hadden en hoe het gegaan was.
Hij vertrelde dat hij ook altijd veel gelopen had en met veel plezier. Helaas kon hij niet meer lopen en beet op zn lip toen hij het vertelde.
Terwijl wij naar de de herstel-cola strompelen vroeg ik hem waarom hij lopen zo leuk vond.
“Het was altijd gewoon zo Lekker”

Grrh